Θα δουλέψουμε τελικά σε αυτή τη χώρα;

sewing-machine

Η αναγνώριση μιας εσφαλμένης πορείας είναι το πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Ας το παραδεχθούμε λοιπόν. Η  ατολμία και το “βόλεμα” ζουν και βασιλεύουν σ΄αυτή τη χώρα και το χειρότερο είναι πως το ίδιο το περιβάλλον που τα φιλοξενεί, δημιουργεί τις ευνοϊκότερες συνθήκες για την εξάπλωση τους. Φόβος, ανασφάλεια, δυσοίωνες καθημερινές ειδήσεις, κανένα «φως στην άκρη του τούνελ», καμία φωτεινή αναλαμπή που θα μας κάνει να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον. Συρρικνωθήκαμε από τον φόβο. Πάψαμε να βλέπουμε καθαρά.

Όταν ακούς ότι στον κοινωνικό κύκλο των σημερινών 40άρηδων, οι περισσότεροι δεν εργάζονται πλέον κι ασχολούνται με τα παιδιά και το σχολείο τους ενώ αποδεικνύεται ότι μάλλον είναι ηρεμιστικός ο καφές παρά φέρνει εκνευρισμό και διάθεση για ενεργοποίηση… απλώς αναρωτιέσαι, ποιος δουλεύει σ’ αυτή τη χώρα τελικά;

Συνταξιούχοι στα 50 που διεκδικούν να μην περικοπούν οι συντάξεις, άνεργοι νέοι που παραπονιούνται ότι δεν υπάρχουν εργασίες ανάλογες με τις σπουδές τους για την απόκτηση εμπειρίας και πλέον και 40ρηδες που έπαψαν, απλώς να ψάχνουν δουλειά δηλώνοντας άνεργοι χωρίς καμιά ενοχή πλέον αφού φρόντισε να τους απενοχοποιήσει το σύστημα!

Και πώς ζουν όλοι αυτοί; Κάτι τα υπόλοιπα απ’ τα χωραφάκια που πουλήθηκαν κάτι απ’ το εφάπαξ του τελευταίου που βγήκε στη σύνταξη, κάτι ο μπαμπάς κι ο πεθερός που δίνουν από κανένα 100άρικο, τη βγάζουν τελικά. Κι όπως διαπιστώνεται, μάλλον τη βγάζουν και μια χαρά κι όχι τόσο σπαρτιάτικα όσο θέλουν να λένε…

Θέλουμε να αλλάξει αυτό;

Ακολουθούν 3 (από δεκάδες που υπάρχουν και σίγουρα έχετε ακούσει) περιπτώσεις οι οποίες περίτρανα αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει καμιά διάθεση για οποιαδήποτε αλλαγή.
[Διηγείται η Mάχη-Μύριαμ Λιάπη (epixeiro.gr)]

Πελάτης μου με καλεί και με ενημερώνει πως αναζητά προσωπικό για μία πολυτελή ξενοδοχειακή μονάδα στην Κέρκυρα. 1 μάγειρα, 1 receptionist και 1 για restaurant service. O μισθός δελεαστικός. 1500€ καθαρά + ένσημα + δωρεάν διαμονή/διατροφή και δουλειά για τουλάχιστον 6 μήνες + την προοπτική να δουλέψεις εκεί και το επόμενο καλοκαίρι (αν αποδειχθείς καλός στη δουλειά σου). Καλώ λοιπόν αντίστοιχα, 3 γνωστούς που ξέρω ότι είτε υπό-αμείβονται είτε είναι άνεργοι.

1η περίπτωση : Φίλη φίλου, άνεργη.

Αφού με άκουσε προσεκτικά, το σκέφτηκε 1 λεπτό και μου απάντησε. «Ευχαριστώ πολύ, αλλά περιμένω μια πρόταση για δουλειά στη Θεσσαλονίκη και με ενδιαφέρει πολύ.»
Η κατάληξη: Εννοείται πως η πρόταση δεν ήρθε ποτέ και η φίλη του φίλου συνεχίζει να είναι άνεργη και να συχνάζει στα κεντρικά καφέ της πόλης με το χαρτζιλίκι της συνταξιούχου μαμάς, ρίχνοντας όλα τα βάρη της κακής της μοίρας και της αφραγκίας της στην Ελληνική κρίση.

2η περίπτωση: Παλιός μου συμφοιτητής.

Πρώην μάνατζερ ξένης φαρμακοβιομηχανίας που με την έναρξη της κρίσης, δέχτηκε το δέλεαρ ενός γερού εφάπαξ και αποχώρησε. Μ΄αυτό το εφάπαξ ζει τα τελευταία 4 χρόνια, αλλά κι αυτό κάποτε τελειώνει. Ο φίλος μου το ήξερε και έψαχνε ήδη για δουλειά. Τι απάντησε στην πρόταση μου; “Βρήκα κάτι φτηνά εισιτήρια για Κρήτη τον Ιούνιο και τα έκλεισα. Θα ήταν κρίμα να μην πάω. Μήπως μπορώ να ξεκινήσω τέλη Ιουνίου τη δουλειά;”
Η κατάληξη; H θέση του receptionist έκλεισε 2 μέρες μετά και ο φίλος μου ακόμη ψάχνει για δουλειά. Τουλάχιστον γέμισε εικόνες από την Κρήτη, αλλά φοβάμαι πραγματικά πως αυτές δεν θα είναι ικανές να τον χορτάσουν όταν το εφάπαξ τελειώσει.

3η περίπτωση :  Εργάζεται ήδη ως μαγείρισσα σε δημοτική υπηρεσία με 2ετή σύμβαση.

Ετοιμάζει γεύματα για απόρους. Μισθός, 500€/μήνα. Ξέρω πως αντιμετωπίζει πολλά προσωπικά προβλήματα και ο μισθός της δεν φτάνει ούτε για τα βασικά. Η ίδια μου λέει πως συχνά κάνει άλλες 2 έξτρα δουλειές τα Σαββατοκύριακα για να τα βγάλει πέρα. Την καλώ λοιπόν και της προτείνω να πάει να εργαστεί για 6 μήνες στο πολυτελές ξενοδοχείο και να βγάλει σε ένα εξάμηνο, 50% παραπάνω από όσα θα έβγαζε σε ένα χρόνο! Η απάντηση μετά από μιας ημέρας σκέψη; «Δε θέλω να ρισκάρω την σύμβαση μου με την Δημοτική Υπηρεσία. Ίσως το χρόνου με μονιμοποιήσουν».
Η κατάληξη. Συνεχίζει να ονειρεύεται να μονιμοποιηθεί στο δημόσιο. Να συνεχίσει να ζει με ένα μισθό 500 (άντε 700€ αν ποτέ μονιμοποιηθεί) ενώ ξέρει πως αυτά δεν καλύπτουν ούτε καν τις βασικές ανάγκες της πολύπαθης οικογένειας της. Παρέλειψα εδώ να σας πω πως μιλάμε για ένα άνθρωπο υπέροχο, μεγαλόκαρδο, δοτικό, αλύγιστο σε απίστευτες δοκιμασίες της ζωής, ψαγμένο από κάθε άποψη. Κι όμως αυτός ο άνθρωπος δίστασε γιατί… φοβήθηκε Ναι. Φοβήθηκε να κάνει το μεγάλο βήμα και να ψάξει μια καλύτερη μοίρα.

Να σου πω την αλήθεια το βρίσκω πολύ φυσιολογικό. Όλοι φοβόμαστε, αλλά εκεί είναι το λεπτό σημείο που η εμπειρία μου λέει πως ξεχωρίζεις τον τολμηρό από τον άτολμο. Το νικητή από τον ηττημένο. Τον «τυχερό» από τον «άτυχο» Ο πρώτος, αποφασίζει να πιαστεί στα χέρια με τους φόβους του για να ψάξει μια καλύτερη μοίρα. Ο δεύτερος, μένει πάντα στο ίδιο σημείο, με δεμένα χέρια, να παραπονιέται για την άδικη μοίρα, την κακία του κόσμου, την Ελληνική κρίση κά.

Το γεγονός ότι δεν υπάρχουν δουλειές πλέον και ειδικά αν δεν αποφασίσει κάποιος να κάνει και κάποια έκπτωση όσον αφορά σπουδές και ειδίκευση, είναι όντως ένα θέμα και φυσικά μια αιτία για την κατάσταση όπως περιγράφεται. Η μεγάλη και δύσκολη ερώτηση όμως είναι, ποιος θα δουλέψει, ποιος θα παράξει σ’ αυτή τη χώρα, ώστε να βγει απ’ τα δύσκολα;

Πώς θα πάει μπροστά ο τόπος όταν οι 40άρηδες του έχουν βολευτεί με τη σύνταξη των προηγούμενων γενιών; Πώς θα φτάσει να πάρει σύνταξη η σημερινή παραγωγική γενιά, όταν δεν εισφέρει στο ασφαλιστικό σύστημα και τι θα γίνει όταν οι σημερινοί συνταξιούχοι «φύγουν» όπως είναι η φυσιολογική εξέλιξη της ζωής;

Και να τα καταφέρει η ανάπτυξη και να μας έρθει επιτέλους σ ‘ αυτή τη χώρα, οι σημερινοί παραγωγικοί Έλληνες, θα έχουν γεράσει ή θα έχουν μάθει στο αραλίκι και θα κληθούν να τους ταΐζουν οι επόμενες γενιές. Ποιες γενιές; Αυτές που θα έχουν ανατρέξει στο εξωτερικό να βρουν δουλειά και να στήσουν τη ζωή τους;

Τα γεμάτα καφέ κι η συνήθης φράση «ψάχνω αλλά δε βρίσκω δουλειά» που συνοδεύεται απ’ τις πιο συνήθεις ακόμη φράσεις που περιλαμβάνουν λέξεις όπως «μαγκιά», «υποχρεωμένοι Ευρωπαίοι», «τσαμπουκάς Πρωθυπουργός» κι άλλα γελοία του τύπου «δεν έχουν επιλογή παρά να μας δανείζουν», θα πρέπει επιτέλους κάποτε να σταματήσουν και να πιάσουμε δουλειά όλοι.

Εκείνος που πράγματι έχει ανάγκη από δουλειά κι είναι διατεθειμένος να βγάζει κάποια χρήματα κι όχι να παρασιτεί, έστω κι εποχικά, θα βρει δουλειά.

Κι εκ περιτροπής, μπορούμε όλοι να δουλέψουμε σε διάφορους τομείς που προσφέρουν ευκαιρίες. Και φυσικά δεν υπονοείται ότι δεν υπάρχει τεράστια ανεργία στη χώρα αλλά μάλλον καλομάθαμε κι εμείς στα έτοιμα, θεωρώντας όλοι ότι είμαστε τα τέρατα της εξειδίκευσης που δε βρίσκουν κάτι ανάλογο του επιπέδου τους!

Το «λίπος» τελειώνει κάποια στιγμή κι οι παππούδες μεγαλώνουν… Αν συνεχίσουμε τους καφέδες, τελειώνει κι η χώρα, αργά αλλά σταθερά… κι εμείς απλώς θα την παρακολουθούμε να πεθαίνει…

καιροςTο άγαλμα της Θεάς Ευκαιρίας του Λύσιππου στέκονταν στην κεντρική αγορά της Αθήνας και σύμφωνα με το Επίγραμμα του Ποσείδιππου που αναφέρεται στην αλληγορική μορφή του έργου (σε ελεύθερη μετάφραση):
– Ποια είσαι εσύ;
– Η Ευκαιρία.
– Ποιος σε έφτιαξε;
– Ο Λύσιππος.
– Και γιατί έχεις κόμη από μπροστά και είσαι φαλακρή από πίσω;
– Γιατί είμαι η «ευκαιρία». Μπορείς να με πιάσεις από τα μαλλιά σαν με δεις, αλλά αν σε προσπεράσω μ’ έχασες…

Πηγές:  polispost.com  ,  epixeiro.gr , 24luckyhours

Θετική σκέψη της ημέρας:

“Η ευκαιρία χάνεται από τους περισσότερους γιατί φοράει φόρμα και μοιάζει με… δουλειά”

Thomas Edison

Leave a Comment

Your email address will not be published.